 |
| Minou geboren: 2 april 1998 overleden: 28 januari 2011 |
In mijn vorige bericht schreef ik over mijn poes Minou. Het ging al een tijdje niet lekker met haar, dus heb ik haar bloed laten testen op suiker, nieren, schildklier en lever. Maandag 17 januari belde de dierenarts dat alleen de nieren niet meer goed werkten. Ik was best opgelucht. Ze zou dieetvoer krijgen en eigenlijk zou ze ook medicijnen moeten maar dat was voor mij geen optie omdat ik het haar niet kan geven. De dierenarts begreep dit gelukkig goed. De volgende dag het nieuwe voer opgehaald en hier begon ze smakelijk van te eten. De eerste 2 dagen ging het erg goed. Ze at het helemaal op. Daarna liet ze weleens een beetje staan maar dat was nog niet zorgwekkend. Sinds afgelopen dinsdag at ze echt minder en sliep ze meer. Ook had ik het idee dat ze weer wat afgevallen was en ze had weinig zin dingen. Toen ik gistermiddag van mijn werk thuiskwam had ze nauwelijks wat gegeten, ze kwam me nog wel begroeten maar sprong niet meer op schoot, wat ze normaal wel altijd deed. Ik vond het zorgwekkend en werd emotioneel. Ik heb hulp van Liesbeth, een buurvrouw ingeschakeld om de dierenarts te bellen. Ik kon om 17.30 terecht. Mijn ouders zijn met me meegegaan. Van te voren moest ik ze nog in de badkamer zien te krijgen zodat mijn moeder haar makklijker in het mandje zou kunnen doen, Minou weigerde. Uiteindelijk zat ze in een hoek van de keuken, en heb ik de mand ervoor gezet dat ze geen andere kant op kon dan in de mand maar nee, Minou dacht er niet aan om er in te gaan. Gelukkig kwamen mijn ouders op dat moment en hebben Minou er met z'n tweeën ingekregen. Bij de dierenarts bleek dat ze behoorlijk aan het uitdrogen was. De dierenarts was heel reëel, hij begreep heel goed mijn persoonlijke situatie en hij zei tuurlijk kunnen we nog allerlei onderzoeken doen maar ze wordt er niet beter van en ik gaf aan dat ik dat ook niet zou trekken. Dat begreep hij ook. Hij had zelf ook vraagtekens of dat bij een poes op deze leeftijd veel uit zou maken. Het was een feit dat ze weinig voor Minou konden doen. Hier had ik zelf al rekening meegehouden. Toen heb ik besloten, hoe verdrietig ook, Minou naar de kattenhemel te laten gaan. Het zou voor haar anders een lijdensweg zijn geworden en dat wil ik ook niet. Ik heb er veel verdriet van maar het is goed zo. Ik heb ruim 12 jaar van Minou mogen genieten, ze was echt mijn maatje en zal haar vreselijk missen!
