25 september

Tussen 20 en 25 september wel wat gedaan, maar het duurt te lang om het nu helemaal bij te werken. Waarschijnlijk zal ik het bericht thuis in Nederland nog bewerken, dan gaat het ook wat sneller wat de foto's betreft.

Op zondag 25 september hebben June en ik Jurjen herdacht. Het is al weer 2 jaar geleden dat hij overleed. We hebben bloemen naar Middleton Beach gebracht naar de plek waar June vorig jaar de laatste as heeft verstrooid. We hebben de bloemen richting de zee geworpen. Ik vind het nog steeds moeilijk soms ook nu ik hier ben dat ik niet even met hem kan praten.

Omdat het cruiseschip Dawn Princess Albany aan deed waren de meeste winkels open vandaag. Het was prachtig weer dus hebben we een heerlijk ijsje genomen.



's Middags naar Ierse en Schotse middag geweest. Het was natuurlijk heel anders dan wat ik gewend ben. Zo was de zaal erg kaal. Maar ik heb er van genoten om de kleine kinderen te zien dansen. De afternoon tea was ook erg lekker. Het was een mooie dag.

Stirling Range National Park

De afgelopen dagen was het fris en soms erg regenachtig, maar de boeren willen nog graag wat regen omdat het in de zomer nauwelijks regent. June vertelde dat ze regelmatig 100 dagen achtereen geen regen krijgen, dus alles wat nu nog valt is meegenomen.

Vrijdagmiddag zijn we naar een winkel in Albany geweest waar ze hobbyspullen verkopen maar er was niets voor mijn gading. Tegen 18.00 uur zijn via de take a away naar Shannon, het oppaskind van June gegaan. De zus van Shannon moest een hockeyfinale spelen en haar ouders wilden graag gaan kijken. Shannon heeft CP, kan niet praten, krijgt sondevoeding en heeft af en toe een epileptische aanval.

Zaterdag zijn we eerst naar de lokal market gegaan. Elke 3e zaterdag van de maand verkopen mens uit Albany hun zelfgemaakte of 2e hands spullen. Daarna hebben we wat in Albany naar winkels gekeken. June wil graag wat nieuwe kleren voor de zomer maar heeft nog niet wat kunnen vinden. Wel heeft ze het spel Triominos gekocht. Je kunt wel raden wat we die middag gedaan hebben ;-) Zaterdagavond is June naar de Country Music Club gegaan.

Zondag was het erg regenachtig en veel wind. Toen het wat droger leek zei June "kom we gaan er ff op uit met de auto naar Frenchman Bay". Toen we daar waren, regende het erg hard dus heb ik geen foto's kunnen maken. Als de zon schijnt is het een prachtige plek.

Maandag zijn we met eerst boodschappen gaan doen met mum en hebben in het winkelcentrum een kopje koffie en thee gedronken met een cake. 's Middags zijn June en ik naar de sandalwoodfactory gereden. Sandalwood is een van me favoriete wierookgeuren en June zei dat je daar ook massages kon laten doen, daar hadden we wel zin in, dus zouden we even informeren over hoe en wat en dan een afspraak maken, maar helaas was er op het moment geen masseur in dienst. Wel hebben we in de shop aan alles kunnen ruiken en uitproberen. Ik heb bodybutter gekocht. Ruikt heerlijk!

Vandaag was het een stralende dag! Zo'n 23 graden. Daarom zijn we samen met Wal er op uit getrokken voor een picknick naar Stirling Range National Park. Een bergachtig gebied ten noorden van Albany op zo'n 100 km. Erg mooi. We zijn een stukje van de hoofdweg afgegaan en landinwaarts gereden op een greffelweg. Heel apart vind ik dat. Ik ken het alleen maar van een tennisbaan en hier hoort het standaard in het landschap.

Tot slot nog wat foto's van vandaag.

Even wat rustiger

Gisteren waren we wat later op, dus ook wat later ontbeten. Daarna mum opgehaald om wat boodschappen te doen. Mensen komen hier vaak bekenden tegen dus je bent dan niet met een uurtje klaar. Ik heb nog wat Australische hobby tijdschriften kunnen scoren. (ja Bianca Utrecht, ook hier kan ik het niet laten. haha)Daarna zijn we naar Mum gegaan en hebben een heerlijke soep gegeten. Later thuis nog ff buiten gezeten, Triominos gespeeld en wat gelezen. Na het avondeten is June naar een van haar 2 zangkoren gegaan. Ik ben lekker thuis gebleven. Heerlijk ff in m'n uppie!

Vandaag zijn we naar Emu Point gereden. Een punt waar je mooi uitzicht hebt. Vanaf dat punt zou je helemaal naar Middleton Beauch kunnen lopen, maar dat was voor June wat te ver. We hebben even heerlijk op het terras gezeten en wat gedronken. Na de lunch is June naar haar dansmiddag gegaan. Normaal danst ze 3x in de week en gaat ze dus 2x in de week zingen. Ze zit dus absoluut niet stil.
Tot slot een foto van een barbecue, deze zijn overal langs de stranden te vinden en gratis. Zou ook wat voor jou zijn Ulrich ;-) Je hoeft alleen maar op een knopje te drukken en lets go barbie!

Op naar Albany

Zondag zijn we vanuit Fremantle naar Albany gereden. Na een quick hello to Sarah, de jongste docher van June, zijn we op weggegaan naar Albany, de plaats waar June woont. Zo'n 450 km vanuit Perth. In Nederland zou ik allang in slaap gevallen zijn haha maar hier is het zo anders dat ik alleen maar om me heen gekeken heb en een sudoku heb gemaakt. Onderweg veel Canolavelden gezien.

Van Canola wordt olie gemaakt om mee te koken. Ook onderweg veel schapen met lammetjes gezien. Tuurlijk het is lente hier maar nog steeds vreemd om dit in september te zien. In Narrogin wat voor de lunch gehaald. O.a. Lemington, een typisch australisch cake met chocola en kokos en erg lekker!

Daarna doorgereden naar de zus van Wal, Francis. Een oudere dame die nog dagelijks in haar tuin te vinden is. Een mooie tuin met sinaasappelbomen maar ook boerenkool haha. Francis heeft een nederlandse man die oorspronkelijk uit Eerbeek komt. Na wat fruit geplukt te hebben zijn we via Wagin naar Albany gereden. Wederom een quick hello to Shannon, het gehandicapte oppaskind van June en mum, de moeder van June, bijna 90 maar nog erg kwiek! Daarna kwamen we bij June's huis aan. Ze woont in een unit zoals ze dat hier zeggen. Het is lekker ruim. Ik heb een eigen slaapkamer en badkamer.

Maandag hebben we voor het boodschappen doen eerst koffie gedronken met Paulien, Theo, Sandra en Mum in Albany. Paulien is een zus van June en haar man Theo is van oorsprong nederlander, geboren in Brunssum, de plaats waar Jurjen ook vandaan komt. Wanneer zij nederlands praten, praten ze met een limburgs accent haha. Daarna boodschappen gedaan met mum en voor onszelf. 's Middags naar de verjaardag van Shannon geweest en daarna langs de kust van Albany gereden om te kijken of er walvissen zwommen maar nee ze waren er nog niet. Na het eten naar June's favoriete soap Home and Away gekeken en naar farmer wants a wife, de australische versie van boer zoekt vrouw erg leuk!

Je hebt hier meer reclame op tv dan in nederland. Echt irritant!

Vandaag wezen lunchen met Sharon, een vroegere vriendin van Christina, de middelste dochter van June. In Nederland de bediening komt vragen wat je wil. Hier bestel je en betaal je eerst aan de kassa en dan wordt het later gebracht. Toen nog een bezoek gebracht bij Michael & Julie, broer en schoonzus van June. Eenmaal weer thuis heb ik June leren Keezen!

De eerste dagen

June heeft me samen met Wal, een goede vriend, opgehaald van Perth Airport. We hebben overnacht bij Jen en Brian, vrienden van Wal. Erg aardige mensen. De volgende dag zijn we naar Whiteman park gegaan, Een groot park met ook een dierentuinachtig wildlife park. Was erg interessant want ze hadden van alle gebieden in Australie (puntjes op de e er even bij denken want dat krijg ik niet op June's laptop). Ik heb hele mooie vogels gezien, kangeroes en natuurlijk koala's!

Omdat deze Koala's tam gemaakt zijn, kon je ze aaien. Want normaal zijn ze echt niet zo lief als ze eruit zien.

Natuurlijk heb ik veel meer foto's maar ik bewaar ook wat voor thuis. Daarna heeft Wal ons naar Fremantle gereden waar we 2 nachten in een B&B verblijven. We werden hartelijk ontvangen door Peter. Wat me opvalt ookal ben ik hier nog maar heel kort dat het lijkt dat mensen elkaar kennen, maar dat is helemaal niet zo. Ze zijn heel gastvrij. In de avond zijn we naar een restaurant gegaan genaamd Sail & Anchor. Daar zijn we gaan eten met Sally Ann, de oudste dochter van June, haar man Jim, dochter Marly en de ouders van Jim, Janet & Derek.

de B&B

Vandaag zijn we Fremantle in geweest. We hebben The Round House bezichtigd. The Round House is het oudste gebouw van Fremantle (1830) Vroeger was het een gevangenis. Ik kon er niet naar binnen maar June en Wal hebben foto's gemaakt.

gelukkig leeft ze nog!



Na de lunch zijn we naar The Fremantle markets gegaan (net zoiets als Beverwijk) the chocolate factory geweest. Erg veel chocola! We zijn daar met de orange cat naartoe gegaan. Een gratis buslijn door Fremantle en ook rolstoeltoegankelijk. Er zijn vaak ook rolstoeltoiletten te vinden. Voordat we terug gingen naar de B&B zijn we nog even bij de haven gaan kijken.

Aan de andere kant van de wereld

Vanaf nu schrijf ik in de Australische tijd. Ik vloog van Amsterdam naar Kuala Lumpur. Mijn ouders mochten helpen met inchecken en toen ik me meldde bij de assistentiedesk moest ik nog lang wachten voor ik naar de gate gebracht zou worden. Mijn ouders konden blijven tot ik opgehaald werd. Dat was wel gezellig. De vlucht verliep prima! In Kuala Lumpur werd ik ook goed geholpen. Ik kreeg mijn eigen rolstoel. Ik heb een beetje op de luchthaven rondgekeken. In de lift kwam ik een nederlandse vrouw tegen, Ineke. We zijn samen wat gaan drinken en hebben zo de tijd omgekregen. Ineke reisde door naar Sydney, waar haar dochter een half jaar verblijft. Tegen 6 uur pm moest ik me weer melden bij een assistentieburo en werd ik naar de gate gebracht. Na een vlucht van 5 uur arriveerde ik in Perth. Soms is het een voordeel dat je in een rolstoel zit want dan hoef je niet in een lange rij bij de douane te wachten. Ik was dus vrij snel in de aankomsthal. Ik keek overal maar geen June. toen heb ik haar gesmst waar ze was. June belde mij en vroeg of ik in Kuala Lumpur was. Haha nee zei ik, ik ben in Perth! Ze had zich vergist. Binnen een half uur was ze er. Zo fijn om haar weer te zien!

Ik mag vliegen!

Nog even snel een bericht voor ik naar Schiphol vertrek, ze hebben de code gewijzigd en nu mag ik wel zelfstandig reizen. Het is zelfs bevestigd door Malaysia Airlines per mail dus een uitdraai daarvan neem ik mee. Op naar Perth!

p.s. Nicole en Stien nogmaals bedankt voor jullie steun!

De moed zakt me in de schoenen

Gisteren werd ik gebeld door het reisburo dat ze nog geen bericht hadden van Malaysia Airlines. Ze zouden nog een mail doen. Vandaag werd ik gebeld dat Malaysia Airlines het formulier geweigerd heeft! Een arts daar staat niet toe dat ik mee ga vanwege de hulp die ik gevraagd heb. En dat alleen maar omdat de code veranderd is?! Ik weet het nu allemaal ff niet meer. Het reisburo belt me morgen nog. Wordt dus vervolgd. Gelukkig komt een vriendin morgenochtend me met raad en daad bij staan, want in m'n eentje trek ik dit echt niet.

Vraag me niet hoe het kan, maar geniet er van

Toen ik vanmiddag thuiskwam van mijn laatste officiële werkdag (morgen ga ik nog een dag uit) lag er een getypte envelop in de brievenbus zonder postzegel. Hij was aan mij geadresseerd. In de envelop zat een kaartje met de getypte tekst:

Vraag me niet hoe het kan, maar geniet ervan.
Groetjes aan Australië

Verder geen naam, maar wel een bankbiljet! Echt, ik weet niet van wie het afkomstig is en waar heb ik het aan verdiend?! Ik sta perplex. Ik kan hier nog uren over nadenken...... En ookal zou ik bij mensen gaan gissen ze zeggen toch dat het niet van hun komt. Het blijft dus een groot raadsel.

Dus gulle gever heel erg bedankt, maar het had niet gehoeven!

De koffer is gepakt!

Nou mijn reis kan nu echt van start. Vanmiddag kwam vriendin Elly helpen mijn koffer te pakken. En het past zomaar! Goed gedaan El! Wel hebben we bij Liesbeth de buurvrouw even een weegschaal geleend om te kijken of we niet over de 20 kg komen. Maar nee het kan allemaal mee.

Hartverwarmend

Nog 3 nachten en dan.......

Gisteren had ik een mail rondgestuurd om mensen op mijn blog te attenderen. Van veel mensen kreeg ik hier erg leuke en lieve reacties op. Vanmiddag haalde ik nog een kaart uit de brievenbus van een oom en tante die mij een goede reis wensen.

Lieve mensen, het geeft mij een super fijn en goed gevoel dat jullie, op wat voor manier ook, zo meeleven!

Ook vragen mensen mij wie June is, nou ze is voor mij een van de liefste mensen die ik ken! Zo'n 10 jaar geleden kwam ze vrijwilligerswerk doen op mijn werk. Ze was toen nog niet zo lang in Nederland.  Ik kwam met haar in gesprek en daaruit bleek dat we veel zelfde interesses hebben. En zij en Jurjen kwamen ook weleens in De Lantaern, een café waar veelal live Ierse muziek gespeeld wordt. Dus hebben ze een keer gevraagd of ik een keer bij hun wilde komen eten en dat we dan samen naar De Lantaern zouden gaan. Het was heel gezellig en zo is onze vriendschap ontstaan. Ze hadden ook een lieve kater Guus. Die maar net bij mij op schoot kon zo groot. Helaas is Guus kort geleden ook overleden.

Voor haar ga ik dus de grote oversteek maken. En op 25 september zullen we vast samen Jurjen herdenken.

Joep gaat logeren en neemt mee

Gisteren hebben mijn ouders Joep opgehaald. Hij zal daar logeren tot ik weer terug ben. Voor de eerste tijd heb ik gezorgd dat hij genoeg spullen heeft. Voor zo'n klein beestje moet er toch aardig wat mee.

Joep heeft bij mijn ouders gezelschap van de 2 poezen Zoë en Kruimel. Zoë zal niet zo gauw wat uit halen, maar van Kruimel zijn mijn ouders nog niet helemaal overtuigd. Kruimel komt namelijk weleens met een vogeltje thuis. Joep heeft nu wel het voordeel dat hij in een kooi zit. We zullen het zien of hij het overleefd. Ook al heb ik met Joep niet zo'n band als met Minou, het is nu wel heel kaal en stil in huis.

Om de spanning nog een beetje op te voeren.....

Op 24 augustus heb ik zelf even naar KLM gebeld om te informeren of alles in het systeem staat qua hulp e.d. Want ik wil natuurlijk niet zoals mijn collega Stien op Schiphol komen en dat dan blijkt dat ik niet ben aangemeld en dus niet mee kan. Al pratende vond die meneer aan de telefoon dat het beter was om toch een andere code in het systeem te zetten, zodat ik wat meer hulp zou krijgen. Ook bleek dat ik op de airport in Maleisië niet over mijn eigen rolstoel kan beschikken. Maar goed dat ik even geïnformeerd heb.

Donderdag 25 augustus werd ik door het reisburo gebeld. "Heb je zelf met KLM gebeld?" Ja antwoordde ik. "Waarom?" Nou om alles even te checken. "Het was prettiger geweest als je ons daarvan op de hoogte had gesteld. Nu is de code in het systeem veranderd" Ja zei ik want al pratende vond KLM dat beter. En daarbij komt nog dat als je beperkingen hebt je vaak dingen dubbel-dubbel-dubbel-dubbel-dubbel moet checken. "Dat betekent dat er voor Malaysian Airlines een medisch formulier ingevuld moet worden." Nee hè dacht ik. Ze zouden contact opnemen met KLM en Malaysian Airlines en dan zou ik vernemen hoe en wat verder. Gelukkig had ik die middag een afspraak bij de schoonheidsspecialiste dus kon ik ff heerlijk ontspannen. Daarna heb ik het reisburo gebeld. Ze hadden contact gehad met KLM. Het blijft zo in het systeem staan en ze benadrukte dat het cabinepersoneel niet verplicht is mij te helpen om naar de wc te lopen. Nou zal het wel loslopen, maar ze zullen maar zo strickt zijn, kan ik 12 uur niet naar de wc! Vrijdag zouden ze contact hebben met Malaysian airlines. Als er een medisch formulier ingevuld moest worden (wat eigenlijk al zeker was), zou dit ondertekend moeten worden door een arts. Dus ik vrijdag de assistente gebeld. Ik kon 's middags het formulier brengen maar de huisarts had geen tijd om het in te vullen. Ik vroeg wanneer wel? "Kom maandagmiddag maar even informeren." Er was een beetje haast bij want het reisburo zou per 1 september sluiten en in Maleisië was de ramadan bijna afgelopen, dus suikerfeest waardoor er minder gewerkt wordt. Pffff. Ik maandagmorgen nogmaals met de assistente gebeld en gevraagd of ik het 's middags op kon halen. "Nou kom het morgen maar ophalen dan is het zeker ingevuld." Dan sta ik om 8 uur op de stoep zei ik. Dus stond ik dinsdag weer bij de assistente aan de balie. Dit waren andere assistentes en ze konden het formulier niet vinden! Zij met de arts gebeld. Daar lag het nog want omdat hij mij maar 1 keer gezien heeft wilde hij het samen invullen. Daar valt op zich wat van te zeggen natuurlijk. Zowaar mocht ik nu wel even tussendoor het formulier in laten vullen. Daarna naar het reisburo gegaan om het daar persoonlijk af te geven en te laten checken want het moest in het engels. Het werd gefaxt en daarna gebeld of het allemaal ok was. Dat ik geholpen moet worden met het naar de wc lopen moest veranderd worden want dat doen ze niet. Zelfde verhaal als bij KLM dus. Ze zouden het zelf aanpassen zodat het formulier wel geaccepteerd kon worden. Ik zou door het reisburo nog gebeld worden als het ook in het systeem staat. Tot nu toe is dit nog niet gebeurd en ik heb me voorgenomen er niet meer achter aan te gaan. Ik heb een kopie van het formulier en het 026 nummer van het reisburo is doorgeschakeld naar Amsterdam dus het heeft ook weinig zin.

Dus nu maar hopen dat het goed gaat. Hoewel ik er nog steeds zin in heb, vergt dit toch wel veel energie en kan ik soms moeilijk in slaap komen. Ik zal blij zijn als ik in Perth geland ben en ik June kan omhelzen, dan pas weet ik dat het goed is.

"Keep your fingers crossed!"